Najmniejsze Królestwo na Świecie

„Wszyscy mówili Jankowi, że teraz ma w swoim pokoiku dużo ciekawszy widok z okna, niż poprzednio, kiedy mieszkali w mieście. Mówiła tak i mama, i tata, a każde z nich prześcigało się w wychwalaniu urody rosnących za oknem drzew, krzaczków i zielonej trawy, na której pełno było żółtych i białych kwiatków. - Prawdziwa leśna polana! - mama aż wykrzyknęła w chwili, gdy wszyscy troje wyjrzeli razem przez okienko. - No! Naprawdę. I to pod samym naszym domem! - wtórował jej tatuś. A potem ukradkiem spoglądali na Janka, chcąc sprawdzić, czy chłopiec też będzie tym widokiem zachwycony, albo chociaż troszeczkę zaciekawiony. - ...Tak... Bardzo fajnie - chłopak starał się uśmiechnąć nie wiedząc, że niespecjalnie mu to wychodzi. Wiedział jednak, że sprawi tym obojgu przyjemność". [fragm. tekstu]