Opiekuńczo-wychowawcza działalność sióstr norbertanek w Płocku jako forma wychowania rodzinnego

Kościół od samego swego początku opiekował się najuboższymi. Organizował i prowadził dla nich szpitale i szkoły. Oprócz okazywania pomocy dorosłym zajmował się także osieroconymi dziećmi. Dzieci te były wpierw pod opieką zgromadzeń zakonnych, ponieważ często porzucano je w kościołach. W Polsce pierwsze szpitale opiekowały się porzuconymi dziećmi już w XIII w. Pierwszy tego typu szpital powstał w Sandomierzu w 1222 r. W Polsce przez kilka stuleci opieką nad biednymi dziećmi i młodzieżą zajmowały się zgromadzenia zakonne oraz księża z diecezji płockiej: Norbertanki, Zgromadzenie Sióstr Miłosierdzia Ojca a 'Paulo (Szarytki), Zgromadzenie Sióstr matki Bożej Miłosierdzia, Zgromadzenie Sióstr Pasjonistek z księdzem Adamem Pęskim, Stowarzyszenie Charytatywne z księdzem Ignacym Lasockim, Zgromadzenie Sióstr Służebniczek Najświętszej Maryi Panny i Starokatolicki Kościół Mariawicki. Dzięki zaangażowanej działalności płockich zgromadzeń zakonnych i księży diecezjalnych, wiele dzieci miało szansę na normalne i godne życie.