Profesor, kolega, mistrz:

„Wspomnienia, choć krótkie w formie, są bogate w treści, bo jak puzzle pokazują kawałek po kawałku osobowość i charakter Profesora. Ich lektura może bawić, ale i wzruszyć, zwłaszcza kiedy - spisując te wspomnienia - uświadamialiśmy sobie, że mieliśmy szczęście na swojej drodze życiowej spotkać Michała Lisa. Ze wspomnień nie rysuje się, broń Boże, postać Demiurga, z którym obcowanie zmieniało trwale życie nasze życie. Nie, spotkania i współpraca z Profesorem to historie o doświadczaniu Jego bezinteresownej życzliwości, która pomagała niektórym z nas kierunkować drogi zawodowe, to także historie o człowieku niezwykle pracowitym, którego przykład, wraz z Jego samodyscypliną można powielać we własnym życiu, by rozwijać i doskonalić się we w swoim fachu. To wreszcie liczne inspiracje do tego, jak radzić sobie z przeciwnościami losu, przykrymi doświadczeniami, czy wyzwaniami, którym warto, a może i czasami trzeba stawić czoła, zachowując jednocześnie pogodę ducha, pozytywne nastawienie do świata i ludzi oraz... dobry humor, z którym życie smakuje lepiej". [Sowo wstępne, fragm.]