Zbuntowany lord Westford

– Miesiąc temu pływałem w zatoce opodal Aleksandrii nagusieńki jak mnie Bóg stworzył – powiedział w zadumie Kit, opierając się o reling Hesperusa i wpatrując w gęstą mgłę. Widoczność ograniczała się ledwie do kilku metrów, tylko czasem było widać magazyny nabrzeża, niczym przyczajoną bestię czekającą na nieostrożnego śmiałka, który zszedłby na ląd. W innych miejscach globu mogła panować wieczna wiosna, ale w londyńskich dokach panowała najciemniejsza i najwilgotniejsza zima. Pod stopami Kit czuł niemrawy prąd Tamizy ciągnący statek ku morzu. Ogarnęła go nieprzeparta pokusa podniesienia kotwicy. – Taka mgła to zły omen, capità – powiedział Benja i splunął w mętne wody rzeki. – Dlaczego robisz się przesądny, gdy tylko zawijamy do Anglii? – Bo właśnie w taki dzień twój ojciec przypłynął do Anglii po raz ostatni. (Fragment).