"Błogosławione oczy, które widzą, co wy widzicie":

„Jak więc duchowo obcować z gogolińskim kościołem? Jak znaleźć duchowy dostęp do niego? Wszak dzieli on los tych rzeczy, które znane nam są od dawna i do których przyzwyczailiśmy się. Jeśli podejmiemy jednak staranie, aby naszej świątyni przyjrzeć się na nowo, i pozwolimy ukazać się jej w nowym świetle, wtedy otworzy przed nami swoją wielkość i głębię oraz odsłoni swe zwykle niedostrzeżone piękno. Wsłuchujemy się w tę budowlę, a ona, o dziwo, zaczyna przemawiać. Musimy przy tym próbować także należycie wczuć się w święte czynności i sprawy, w których uczestniczyliśmy wiele razy, i tym razem z rozwagą podchodzić do ich spełniania, a nagle wszystko, co się w nich zawiera, staje się bliskie. To wielkie odkrycie! Kontemplując więc nasz gogo- liński kościół, musimy na nowo zdobywać to, co posiadamy już do dawna, by stało się naprawdę naszym. Musimy się nauczyć odpowiednio patrzeć, należycie słuchać i należycie postępować oraz podjąć trud uzyskiwania w ten sposób nowej wiedzy, dającej do myślenia. Póki do niej nie dojdziemy, wszystko pozostaje dla nas nieme i ciemne. Ale gdy ją już zyskamy, wówczas odsłonią się przed nami rzeczy święte i piękne zarazem, otworzą przed nami swe wnętrze i stanie się dla nas przynajmniej po części zrozumiale, jakie treści w sobie kryją i jaką prawdę o naszym życiu opowiadają". [Wprowadzenie, fragm.]