Fizjonomika jako sztuka obserwacji i portretu

Fizjonomika - tradycja odszyfrowywania tajemnic duszy czy charakteru zapisanych w ludzkiej twarzy - posiada niezwykle długą i bogatą historię sięgającą starożytności. W epoce Renesansu, Bartolomeo della Rocca określał ją "jako naukę zmyślną [...], dzięki której można poznać dobrą lub złą konstytucję człowieka, jego cnoty i przywary [...] wygląd twarzy wskazuje zazwyczaj na przyszłość, jaka go czeka [...] odkrywa i obnaża serce, i jest głosem myśli". Fizjonomicznymi teoriami inspirowali się w różnych epokach artyści i pisarze na czele z mistrzami realizmu: Dickensem, Balzakiem czy – na gruncie hiszpańskim - Emilią Pardo Bazán i Benitem Perezem Galdósem.