Pojedynek wokół pustki:

Ciekawe, że w polszczyźnie walkę przeciwników określa się mianem pojedynku. Angielski dysponuje rzeczownikiem duel (przechwyconym z łacińskiego słowa duellum), który wskazuje na dwóch rywali. Dawniej pojedynkiem nazywano u nas osobną jednostkę, indywiduum, oddzielny byt, osobę samotną. Może jest w tej etymologicznej wiązce znaczeń jakaś mądrość? Może skutkiem ścierania się zwaśnionych form życia zawsze jest odosobnienie? W walce, nawet zbiorowej, zawsze zwycięża tylko jeden (czyli przegrywają wszyscy). Literatura, którą zajmuję się w tej książce, opowiada o różnych - niejednokrotnie zwaśnionych - paradygmatach egzystencji. Czasem daje nam jednak również dostęp do absolutnej immanencji rozumianej jako moc kruchego życia przepływająca przez nas w każdej chwili, nawet wówczas, gdy doświadczamy cierpienia. Uważam, że z innymi łączymy się naprawdę dopiero wtedy, gdy polityczna ontologia naszego życia uwzględnia jego kruchość. Esej — najmniej dookreślony gatunek literacki - jest według mnie najlepszym sposobem ekspresji tych okruchów istnienia.