W pierwszej części książki omówiłem zagadnienia odnoszące się do korzeni tego drzewa, natomiast te z części drugiej dotyczą dalszego rozwoju, badania umysłów, których tradycyjna metoda analityczna wciąż nie potrafi objaśnić. Po użytecznych i ważnych naukowych kontrowersjach, które w poprzednim stuleciu przyczyniały się do rozwoju analizy, zwłaszcza po naukowych dyskusjach między Anną Freud i Melanie Klein, a także po wkładzie wniesionym w jej rozwój, szczególnie przez grupę angielską (Segal, Rosenfeld, Meltzer i Bion), wydaje mi się, że postęp psychoanalizy spowolnił, zarówno w dziedzinie teoretycznej, jak i klinicznej. (…) W przeszłości skuteczność terapeutyczna analizy była kwestionowana poprzez ciągłe porównania i badania kliniczne, teraz jednak wydaje się, że ta potrzeba osłabła, tak jakby społeczność analityczna uznała wartość terapeutyczną analizy za fakt niezasługujący na dalsze rozważania. (…) Znamy jedynie część psychiki, ale jej zasięg jest potencjalnie nieskończony. Dynamika ludzkiego myślenia dotyczy nie tylko nieznanego, ale także niepoznanego, a nawet niemożliwego do pomyślenia. Te wszystkie powody skłaniają mnie do postawienia hipotezy, że przyszłe badania analityczne muszą dotyczyć nieodkrytych obszarów psychiki, tych stanów umysłu, które lokują się poza znanymi nam już funkcjami nieświadomości. Powinniśmy więc być wdzięczni tej dyscyplinie, którą zwiemy psychoanalizą, za to, że zyskujemy dostęp do całego obszaru nieodkrytego życia psychicznego, pełnego zagadek i tajemnic, dzięki czemu zyskujemy choć przelotny wgląd w niezliczone kierunki dalszych badań nad ludzkim umysłem." (fragment książki)
