Ulicznica

(…) Isakiewicz nie udaje, że żyje na planecie szczęśliwej. Żyje wśród okropności naszego świata i w tym naszym okropnym świecie tropi te iskierki dobra, które w nim są, niestety zwykle niezauważane. Takie jak piłkarska drużyna bezdomnych, jak Atlantis, jak jezuita Olek, który przed wstąpieniem do klasztoru łamał ludziom szczęki, jak anonimowi alkoholicy i narkomani, jak ks. Paweł Dobrzyński, pallotyn, stale z dziećmi na oddziale onkologii, i wiele, wiele innych. Często pytamy: „skąd zło?”, „dlaczego tyle zła?”. Po przeczytaniu ULICZNICY trudno się nie zadumać nad pytaniem „skąd to dobro?”. Tyle dobra tam, gdzie, na dobrą sprawę, wcale nie powinno się było objawić.