"Na o-bi-ad!":

Trąbizupka – warszawska ruchoma kuchnia polowa – była inicjatywą dobroczynną pierwszych lat XX wieku; objeżdżający Warszawę wóz miał sprzedawać zupę pożywną i tanią, zaś pojawianiu się kuchni towarzyszył właśnie sygnał trąbki. To specyficzne zjawisko dźwiękowe pojawiło się w fonosferze miasta na krótko – mieszkańcy i mieszkanki musieli nauczyć się je interpretować, jednak po paru latach działalność trąbizupki została zawieszona. Funkcjonowaniu trąbizupki (manifestującej się poprzez swoją soniczność – dosłownie, w dźwięku trąbki, i przenośnie, w samej nazwie) towarzyszył klasowy dyskurs wokół charytatywności – od zachwytów nad inicjatywą po uczucie wstydu warszawskich klas ludowych – jak „z pierwszej ręki” relacjonował pozytywistyczny „Przegląd Tygodniowy” – wywołane jedzeniem „na ulicy” ubogiego posiłku. Jednocześnie trąbizupka stała się elementem miejskiego folkloru, utrwalona w popularnych polkach na fortepian oraz jako dźwięk charakterystyczny dla Warszawy. Trąbizupka jako studium przypadku analizowane z pozycji historycznych badań nad dźwiękiem pozwala zadać pytania o dźwiękowy sygnał jako nośnik komunikatu oraz o akustemologię mieszkańców i mieszkanek miasta, szczególnie niższych klas społecznych, na przełomie XIX i XX wieku.