Dziedzictwo akustyczne nekrocenu w pieśni godowej reliktowca małego

Losy reliktowca małego (Moho braccatus), wymarłego niedawno ptaka nazywanego w języku hawajskim Kauaʻi ʻōʻō lub ʻōʻōʻāʻā, to jeden z najbardziej wyraźnych splotów historii człowieka i historii naturalnej. Według relacji pierwszych zachodnich podróżników i badaczy niezwykły śpiew godowy endemicznego gatunku rozbrzmiewał od wybrzeża wyspy Kaua’i po jej najwyższe regiony, by w ciągu niespełna stu lat taksonomicznych badań zupełnie ucichnąć. Nagrania terenowe dwóch ostatnich okazów gatunku, samca i samiczki, zdobyły popularność porównywalną do nagrań pieśni wielorybów zrealizowanych przez doktora Rogera Payne’a w latach 70. XX wieku. Reliktowiec zyskał spore zasięgi na YouTube i Reddicie, trafił do filmu Davida Attenborough, a jego śpiew wykorzystują muzycy i artyści dźwiękowi, jednak charakterystyczne zawołanie ʻōʻō stało się przede wszystkim dźwiękowym symbolem nekrocenu – epoki planowanego wymierania i przewartościowywania tego, co martwe, przez pryzmat nowej wiedzy o ekosystemach oraz ich degradacji.