Przemilczenia

Autorki eseju umieszczają książki Marcina Dymitera – „Notatki z terenu” (2021) i „Maszyny do ciszy” (2023) – zarówno na tle jego własnej twórczości dźwiękowej, jak i w szerszym kontekście ciszy jako jednego z ważniejszych toposów kulturowych XX wieku. Wspólną wartością obu publikacji jest niewątpliwie próba pogłębionej kontekstualizacji dźwięków i miejsc, jednak historyczne ustępy zlewają się ze sobą i przechodzą w refleksje na temat współczesnego sound artu. To rozdwojenie zdaje się charakteryzować całą dykcję autora, który chętnie mnoży opozycje między „zaszumioną kulturowo” współczesnością a uporządkowaną dźwiękowo przeszłością. Autor „Maszyn...” nasłuchuje ciszy w antropocentrycznym milczeniu, które język i dźwięk sprowadza do roli narzędzi komunikacji, zaś a-komunikowalna, chaotyczna natura ciszy – którą John Cage zrównywał z dźwiękami otoczenia – schodzi na dalszy plan. Tytułowe figury książek Dymitera – nagrywanie i cisza – to metafory, z których pomocą autor prowadzi antynowoczesną narrację, czy poza potencjałem do wywoływania nostalgii za minionym, czy mają jednak przełożenie na teraźniejszość i jej najważniejsze problemy?