Wywlekanie na wierzch brzydkich uczuć i zdradliwość obietnicy szczęścia

Artykuł stanowi polemikę z dwoma tekstami literackimi: „Nie mam ochoty żyć, ale za bardzo lubię tteokbokki” autorstwa Sehee Baek i „Krótkie wywiady z paskudnymi ludźmi” Davida Fostera Wallace'a. Spośród metafikcjonalnych zabiegów wyłania się konkretna poetyka dyskursu terapeutycznego. Analizie sposobów, w jakie tematyzowane jest przeżywanie depresji, pomocne będzie zdefiniowanie charakteryzowanych przez Sianne Ngai „brzydkich uczuć” oraz zauważenie, że cały proces dyskursywizacji napędzany jest tym, co Sara Ahmed nazywa obietnicą szczęścia. Krytyczne spojrzenie pozwoli obnażyć pewne stałe elementy tych poetyk oraz nazwać ramę, w jakiej funkcjonują.