Nie (tylko) ludzkie - w stronę nowego paradygmatu?

Prace współczesnych bioartystów – wpisujące się w narracje transhumanistyczne i posthumanistyczne – prowokują do postawienia pytań podstawowych: jak nazwać eksperymenty artystów, polegające na ingerencji w fenotyp żywych organizmów? Czemu służą projekty zmierzające do konstruowania biologiczno-technologicznych interfejsów łączących ludzi z roślinami czy zwierzętami? Jak określić status projektów, które ingerują w żywe organizmy i struktury komórkowo-tkankowe, poszerzają ich funkcje i tworzą ich zamienniki? Pytania te prowadzą do wniosku, że eksperymenty powstające we współpracy artystów z naukowcami są częścią zwrotu poznawczego, którego celem jest performowanie wiedzy z pogranicza dyscyplin, charakteryzującej się niepewnym statusem i kreujących nowe strategie myślenia.