Ukryty rezonans aktantów, czyli o performansie elektrycznym w „promienistych” układach wiedzy wileńskich filomatów

Celem artykułu jest zastosowanie niektórych aspektów teorii aktora-sieci do analizy kultury naukowej rozwijanej w Wilnie przez Towarzystwo Filomatów. Autor stara się prześledzić performans elektryczności w jego zdolności wiązania się z innymi aktorami i stabilizowania niektórych układów wiedzy. To oddziaływanie było jak dotąd tylko szczątkowo rozpoznane w historii literatury i kultury romantycznej. Metoda badania materiałów historycznych polegająca na postulowanym przez Bruna Latoura „śledzeniu aktorów” pozwala uprzywilejować praktyki i lokalne powiązania ponad systemowe ujęcia tego, co romantyczne. Dzięki temu materia romantyczna jest w stanie stawiać opór wszelkim prostym przełożeniom i translacjom, które towarzyszą dzisiejszym strategiom narracyjnym.