S./N.:

Esej ten, oscylujący wokół opowiadania Jolanty Brach-Czainy zatytułowanego S., oferuje lekturę kontekstową, która bierze pod uwagę refleksje filozofki z jej różnych tekstów na temat pokrewieństwa międzygatunkowego, które są dziś problematyczne. Nadrzędnym punktem odniesienia dla tego podejścia jest perspektywa etyczna inherentna studiom postantropocentrycznym. Kwestie dotyczące zawiłości relacji człowiek-zwierzę są w centrum moich rozważań. Podczas gdy enigmatyczny tekst Brach-Czainy kwestionuje skuteczność komunikacji z tzw. gatunkami towarzyszącymi i ich sprawczość, a nawet podmiotowość, jest on również wyjątkowo trafny w identyfikowaniu zazwyczaj tabuizowanych ambiwalencji doświadczenia opieki, zwłaszcza tych związanych z wywołanym kryzysem poczuciem wątpliwości lub bezsilności oraz przytłoczenia odpowiedzialnością i abnegacją, które znacząco osłabiają lub przewartościowują intymność. W rezultacie, z jednej strony, S. okazuje się wyjątkowym świadectwem zmagań eseistki z jej własnym niejednoznacznym stosunkiem do zwierząt; z drugiej strony prowokuje do refleksji nad możliwymi rekonfiguracjami relacji międzygatunkowych. Takie rozważania wpisują się w ramy autoetnograficznej narracji poświęconej nieuleczalnej chorobie kota autorki.