Troska nauczania

Autor podejmuje próbę poszerzenia edukacyjnego rozumienia opieki. Wychodząc od tradycyjnego poglądu na opiekę edukacyjną w kategorii dobrobytu, pokazuje, jak jest ona powiązana z modernistycznym wyobrażeniem logiki emancypacji na poziomie założeń dotyczących świata. Podążając za logiką odpowiedzialności, proponuje inny zestaw odniesień, składający się z rozumienia edukacji wprowadzonego przez Hannah Arendt, morfologii szkoły autorstwa Jana Masscheleina i Maartena Simonsa, konceptualizacji studiowania opracowanej przez Tysona Lewisa oraz immanentnej ontologii nauczania, którą ten ostatni autor rozwija z Jorisem Vlieghe. W ramach takiej konstelacji esej ten stawia pytanie o troskę nauczania wyrażoną w specyficznym dla nauczania sposobie, w jaki uczniowie i nauczyciele spędzają razem czas, biorąc pod uwagę, że uważność nauczycieli na to, co wyłania się podczas wspólnego studiowania świata, tworzy szczególną relację z tym, co istnieje.