Bardzo mała apokalipsa:

Celem niniejszego artykułu jest analiza funkcji wątków apokaliptycznych w literaturze dziecięcej. Głównym przedmiotem badań jest książka Agnieszki Wolny-Hamkało „Nikt nas nie upomni” (2016), przedstawiona w kontekście wcześniejszych przykładów tego samego tematu: dziewczynki buntującej się przeciwko światu, zarówno w literaturze dla dorosłych (np. w balladzie „Romantyczność” Adama Mickiewicza), jak i w książkach pisanych dla dzieci. W niemal wszystkich analizowanych utworach konflikt dziewczynki z jej „macochą” (lub inną negatywną postacią matki) przedstawiany jest jako emocjonalne tło fantasmagorycznej apokalipsy. W literaturze dziecięcej archetypem dziewczynki będącej przyczyną końca świata jest tytułowa bohaterka „Alicji w Krainie Czarów” Lewisa Carrolla. W dalszej historii tej literatury pojawia się stały temat: „dziecko będące przyczyną końca świata”; w niniejszym artykule topos ten określany jest mianem „(bardzo) małej apokalipsy”. Prace nawiązujące do tej tradycji przedstawiają postać rozgniewanej dziewczynki, która fantazjuje o końcu świata, przezwyciężając w ten sposób poczucie niesprawiedliwości wynikające z trudnej sytuacji egzystencjalnej. W wyobrażeniach końca świata wyobrażonych przez dziecko obecny jest zazwyczaj pozytywny aspekt tradycji apokaliptycznej – świat odradza się, często w doskonalszej, akceptowalnej dla dziecka formie.