Taksydermiczne ciała i ich performatywne zoegrafie

Celem artykułu jest rozwinięcie zaproponowanego przez Louisa van den Hengla konceptu zoegrafii jako wywodzącej się z pola sztuki strategii pracy z życiem rozumianym w sposób posthumanistyczny. Zoegrafia rozpatrywana jest jako alternatywna wobec biograficznych, logocentrycznych i dyskursywnych form zapisywania animalnego życia. W centrum rozważań na temat tej strategii umieszczony został performans autorstwa choreografki Agaty Siniarskiej The Museum of the Anthropocene. Diorama No1 – Ghosts and Monsters. Autorka analizuje performans pod kątem strategii choreograficznej pracy z taksydermicznymi eksponatami zwierząt oraz jego potencjału afektywnego oraz epistemicznego. Koncepcja van den Hengla zostaje w artykule rozwinięta w kontekście perspektywy nieantropocentrycznej oraz zmian paradygmatów kulturowych związanych z antropocenem.