O przemianach demokracji i konstytucji sowieckiej:

Demokracja nowożytna przeżywa okres krytyczny - okres niezadowolenia. Towarzyszy mu rozkład i lekceważenie instytucji demokratycznych, próby mniej lub więcej przypadkowe łatania bardziej wyraźnych braków. Dopóki jakieś stanowcze i wyraźnie pozytywne hasło nie potrafi przekształcić tego niezadowolenia w entuzjazm, dopóty stan fermentacji spokojnej trwać będzie i grozić jakąś mniej lub więcej przypadkową i nieobliczalną eksplozją. W takich okresach łatwo się szerzy alchemia i znachorstwo społeczne. Warzy się rozmaite niedowarzone specyfiki, podaje na wszelkie choroby społeczne niezawodne recepty i środki, niby „krople króla duńskiego" albo „reformackie pigułki". Koncepcje najbardziej naiwne i jałowe, odpowlednio demagogicznie przystosowane do spostrzeżonych zewnętrznych objawów niezadowolenia, mogą tu wyrastać jak trujące grzyby.