Zwierzę i (nie)ludzka historia:

Przedmiotem refleksji w artykule są dwa wiersze. Pierwszy, "Monolog psa zaplatanego w dzieje" Wisławy Szymborskiej, w którym zwierzęcy sposób postrzegania został sprowadzony do niewiedzy, do oglądu drobnych zdarzeń bez świadomości ich szerszego kontekstu i intelektualnych uzasadnień – w efekcie stając się niemal behawiorystyczną relacją z rozgrywających się wydarzeń. Drugi wiersz, "Kaligula" Zbigniewa Herberta jest opowieścią o końskim ulubieńcu władcy, zwierzęciu, którego żywot został sprowadzony do zaspokajania chorych zachcianek człowieka. Nie ma tu miejsca na jego nie-ludzką tożsamość i odrębność. W zakończeniu obu wierszy pojawia się element niedający się wpisać w antropocentryczną perspektywę: cierpienie zwierzęcia. Odsłania się w nim naga obecność bytu Innego, będąca apelem o odpowiedzialność za los tych, których wcześniej udomowił.