Szesnaście sposobów patrzenia na mrówniki, szynszyle, lemury i inne:

W swojej drugiej książce Ring of Fire [Pierścień ognia] amerykańska poetka Lisa Jarnot oferuje czytelnikom dynamiczną sekwencję szesnastu wierszy, zatytułowaną Heliopolis. Jest to współczesny posthumanistyczny wir, w którym różne zwierzęta – takie jak mrówniki, szynszyle czy małże brzytwy, zgoła nietypowe tematy poetyckiej refleksji – często wykonują szereg nieprawdopodobnie lub absurdalnie antropomorficznych czynności. Odwołując się do prac Eriki Fudge, Donny Haraway, Cary’ego Wolfe’a i innych, niniejszy esej rozważa, w jaki sposób poezja Jarnot o nie-ludzkich zwierzętach może być odczytywana jako posthumanistyczne biografie zwierząt, których celem jest zniesienie rozróżnień między cielesnymi i czasowymi granicami. Rekurencyjne struktury poetyckie Jarnot służą zarówno wzmocnieniu rytmicznych i ludycznych cech opisywanych działań, jak i przechodzeniu od przejmującego humoru do etycznej konfrontacji.