„Żyjąc przyjemnie i pracę z rzadka prowadząc do skutku…”: polityka przyjemności w poezji sympozjalnej elit Grecji archaicznej

Wiele tradycji poetyckich Grecji archaicznej, choć dotarło do nas w formie tekstów, pierwotnie transmitowanych było ustnie poprzez śpiew na publicznych i prywatnych uroczystościach. Niektóre z nich stanowiły istotny element uroczystości nazywanych symposia, łączących mężczyzn o uprzywilejowanej pozycji społecznej, politycznej czy ekonomicznej. W samej poezji sympozjalnej obrazy wzorcowych okoliczności wykonawczych konstruowane są za pomocą takich pojęć, jak terpsis, euphrosyne, chara, hedone – zwyczajowo tłumaczonych jako „przyjemność”. Autor analizuje utrwalony w poezji dyskurs metasympozjalny, starając się unaocznić społeczne i polityczne znaczenia tych elitarnych praktyk biesiadnych. Poprzez opis mechanizmów estetyzacji sympozjów pokazuje, iż śpiewana w ich trakcie poezja waloryzowała, legitymizowała, a ponadto negocjowała model życia, jaki wyróżniać miał elity.