Muzeum dobra wspólnego i dziwne użytki:

Solidarny Dom Kultury „Słonecznik” funkcjonuje pod Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie od wybuchu pełnoskalowej inwazji rosyjskiej na Ukrainę w lutym 2022 roku. Autorka traktuje tę aktywistyczno-artystyczną inicjatywę jako papierek lakmusowy możliwości zaangażowania aktywistycznego w polskich instytucjach kultury. Odwołując się do przykładów podobnych działań z ostatnich lat oraz opracowań teoretycznych, poddaje ją analizie pod kątem pytań o aktywizm w „bezpiecznym” środowisku publicznej instytucji, stabilność i możliwość długoterminowego podtrzymania tego rodzaju współprac oraz napięcia związane z instytucjonalizacją aktywistycznego impulsu. Autorka korzysta z zebranych wywiadów z członkami kolektywu SDK „Słonecznik” i osobami pracującymi w Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie, a także obserwacji uczestniczącej, aby odpowiedzieć na pytania, czy instytucje sztuki są w stanie wspierać inicjatywy aktywistyczne, nie zabierając ich potencjału i nie żerując na wysiłku osób aktywistycznych; czy mogą być miejscem na to, co Sara Ahmed opisuje jako „dziwne użytki” oraz jaki kształt może przyjąć „solidarne muzealnictwo” lub „muzeum dobra wspólnego”.