Koncepcja języka rzeczywistości Pier Paolo Pasoliniego

Książka Karola Jóźwiaka przedstawia poszukiwania Pasoliniego, który sięgał do różnorodnych źródeł refleksji, od Dantego do Christiana Metza oraz od dialektu frulijskiego po genealogię włoskiego jako „parodii łaciny”, w ramach zapytywania o status języka i literatury. Zamiast przyjęcia tezy o języku jako systemie znakowych opozycji, za którym aksjomatem podążała semiotyka strukturalistyczna, Pasolini postawił już w latach 40. i 50. w centrum swojego zainteresowania doświadczenie „języka, który komunikuje sam siebie”, podjęte później przez Giorgio Agambena. prof. UJ dr hab. Tomasz Majewski