Na krawędzi odkrywki:

Autor analizuje sieć działań artystyczno-aktywistycznych realizowanych w ramach transdyscyplinarnych zgromadzeń w Opolnie-Zdroju, położonym na krawędzie kopalni odkrywkowej węgla brunatnego „Turów”, gdzie w 1971 roku odbył się pionierski artystyczny plener ekologiczny Ziemia Zgorzelecka 1971 „Nauka i sztuka w obronie naturalnego środowiska człowieka”. Działania te, prowadzone przez Biuro Usług Postartystycznych, autor opisuje z użyciem teorii praktyk postartystycznych i „użytkologii”, wskazując na podobieństwa i różnice z pokrewnymi koncepcjami artywizmu, sztuki zaangażowanej społecznie czy sztuki ze społecznością. Posiłkując się koncepcjami z obszaru humanistyki środowiskowej i teorii sztuki pisanej w kontekście kryzysu klimatycznego, autor ukazuje, jak osoby związane z BUP eksperymentują z używaniem sztuki jako narzędzia pozwalającego na wchodzenie w relacje i interweniowanie w rzeczywistość Opolna-Zdroju. Praktyki postartystyczne realizowane w Opolnie-Zdroju to udane ćwiczenie z „ekologizowania” metod i języka sztuki, które pozwalają na sensowne zaangażowanie w problematykę planetarnego kryzysu klimatycznego i ekologicznego oraz stanowią cenne narzędzie poszerzania wyobraźni, użytecznego spekulowania i praktycznego kształtowania przyszłości.