Łagodzenie smutku klimatycznego:

Celem artykułu jest analiza praktyk artywistycznych usytuowanych w codzienności i lokalności, gdzie sztuka otwiera przestrzeń dla wyrażenia narracji klimatycznych, przestrzenie wsparcia w doświadczeniu smutku klimatycznego przez kobiety i dziewczęta. Artywizm klimatyczny został zdefiniowany jako zbiór praktyk interwencyjnych wiążących sztukę i życie codzienne. Praktyki artywistyczne mają charakter działań bezpośrednich i skutecznych – skrojonych na miarę problemów i potrzeb lokalnej mikrospołeczności. W analizowanym przypadku działania artywistyczne skutecznie łagodzą symptomy smutku klimatycznego, pomagają pogodzić się z utratą przewidywalnego i normalnego świata. Analizowane są one z użyciem metodologii pedagogiki, w szczególności pedagogiki opiekuńczej oraz jej kategorii: troski, międzygeneracyjności, emancypacyjnego dialogu i praktyk psycho-edukacyjnych. Artywizm jako praktyka artystyczno-terapeutyczna przełamuje „kultury ciszy”, otwiera przestrzeń dla narracji klimatycznych jako kwestii społecznie i osobiście istotnej, dla emocji klimatycznych i pocieszenia w doświadczeniach utraty świata. Analizowane praktyki artywistyczne realizowane są w specyficznym kontekście społecznym i biograficznym oraz są splecione z relacjami opieki podejmowanymi przez kobiety nad kobietami. W relacjach opieki artywizm staje się też praktyką troski o innych oraz troski o siebie.