Adam Kaczanowski:

Celem tekstu jest przedstawienie poezji Adama Kaczanowskiego w perspektywie komizmu. Autorka odnosi się do tradycji, z których Kaczanowski czerpie: sarkazmu, ironii oraz czarnego humoru, a następnie opisuje rejestry poezji objętej działaniem komicznej zasady. Wyraża się ona w aktach destrukcji i przemocy oraz metatekstowych uwagach, a także w pokazywanej jako nieoczywista ontologicznie granica między ludźmi i zwierzętami. Kaczanowski uprawia clownadę, ale nie są to zabawy nieryzykowne: jego komizm wsparty na krytycznym podejściu do trybu życia uzależnionego od pracy i konsumpcji, umożliwia inscenizacje zniszczenia świata, które mają z kolei umożliwić skonstruowanie podmiotowości gotowej na podobne spustoszenia.