Srebro wrocławskie w zbiorach Muzeum Historycznego we Wrocławiu

„Złotnictwo swój rodowód wywodzi z kowalstwa kuźniczego. O wartości wyrobów złotniczych decydowały głównie ich walory artystyczne i zdobnicze, stawiające to rękodzieło na pierwszym miejscu wśród rzemiosł artystycznych. Dawny złotnik (aurifaber — kowal złota) wytwarzał wyłącznie na potrzeby warstw zamożnych: społeczeństwa feudalnego, kościoła, dworów ścieckich i bogatego mieszczaństwa. Złotnictwo na Śląsku posiada bogate tradycje, sięgające wczesnego średniowiecza. Mówią o tym skarby kruszcowe z XI i XII w. znajdowane na Śląsku, zawierające obok monety kruszcowej, ozdoby srebrne, naszyjniki, wisiorki, kolczyki. Dowodzą one istnienia wczesnośredniowiecznych warsztatów złotniczych, których najwcześniejszym ośrodkiem był Wrocław. [...] Zachowane zabytki złotnictwa wrocławskiego są świadectwem rozwoju tej gałęzi rzemiosła artystycznego w naszym mieście, dowodem wysokiego kunsztu ich wytwórców oraz pozycji jaką złotnictwo zajmowało w dziejach wrocławskiego rzemiosła artystycznego". [Złotnictwo wrocławskie, fragm.]