Kościół po pandemii:

Mało kto przewidywał, że informacje o szybko rozprzestrzeniającej się chorobie, której pierwsze przypadki zdiagnozowano w Chinach, w mieście Wuhan, w szybkim tempie dotrą do innych zakątków świata, dając początki pandemii SARS-COV-2. Szczególnie w początkowym okresie, kiedy postępujący wzrost zakażeń przekładał się na zwiększającą się liczbę zgonów. Od stanu zagrożenia epidemicznego, poszczególne państwa przechodziły w stan epidemii, co w praktyce przełożyło się na prawie całkowitą izolację w relacjach osobowych. Baliśmy się spotykać ze znajomymi, przyjaciółmi; w większości pracowaliśmy „zdalnie”. Z drugiej strony, w środowiskach rodzinnych, domowych zaczęła narastać frustracja z powodu przebywania ze sobą – często na małym metrażu – 24 godziny na dobę. […] Kościół jako wspólnota ludzi wierzących również doświadczyła tej sytuacji. Ograniczono liczbę wiernych obecnych w miejscach kultu do niezbędnego minimum. Kościół musiał zmierzyć się z nowymi wyzwaniami, jakie stanęły przed duszpasterzami, jak i całymi wspólnotami ludzi wierzących (fragment wprowadzenia dr hab. Małgorzaty Dudy, prof. UPJPII).