Opracowana według najlepszych wzorców akademickich monografia, jest wnikliwym, opartym na rzetelnych i różnorodnych źródłach, napisanym świetnym językiem studium szaleństwa, jakie owładnęło prostą pielęgniarkę, tak zwanego szarego człowieka w momencie wyboru Wadowiczanina na Papieża. Co charakterystyczne w monografii jest skrupulatnie krok po kroku, przedstawione jak ideą – zbudowania żywego pomnika wdzięczności w postaci Domu Pielęgnacyjnego, udało się zarazić, kilkadziesiąt, a może nawet kilkaset osób. Począwszy od duchownych, samorządowców, przedsiębiorców, rzemieślników, wdowców i wdów wpłacających na rzecz owej idei przysłowiowe wdowie pieniądze, czy belwederskiego profesora, który ufundował pawilon rehabilitacyjny, lekarzy, prawników, restauratorów, właściciela pralni, strażników i dyrektorów więziennictwa i wielu, wielu innych. Do grona urzeczonych tym pomysłem, robienia, w tych zsekularyzowanych czasach dobrych uczynków w imię polecenia Chrystusa „cokolwiek uczyniliście naszym braciom najmniejszym, mnieście uczynili”, dołączyli również wędrujący po owładniętej konsumpcjonizmem Europie Francuzi, wspierając materialnie i duchowo praktykę chrześcijańskiego miłosierdzia czynioną w Wadowicach w budynku przy ulicy Barskiej 17. Autorka dużo miejsca poświęca w tej książce nie tylko działaniom, które prowadzone są w Domu Pielęgnacyjnym, ale również poddaje, opartej na zbadanych przez nią źródłach wnikliwej analizie fundamenty, na których zbudowana jest owa, funkcjonująca już prawie ćwierć wieku jakże pożyteczna instytucja. Poza oczywistą dobrocią wielu ludzi, na której oparty jest ten dom, są oni w książce skrupulatnie wymienieni, pani profesor Katarzyna Dybeł, wymienia zaprawę wiążącą owe fundamenty , począwszy od wielkodusznego gestu ofiarowania tej nieruchomości przez emerytowanego nauczyciela wadowickiego Gimnazjum, bohatera wojny Polsko Bolszewickiej – do wykorzystania po jego śmierci dla dobra mieszkańców Królewskiego Miasta, kresową naturę, spirytus movens przedsięwzięcia par excellence odwołującego się do najlepszej tradycji solidaryzmu pierwszej „Solidarności”, dobrze pojętej samorządności samorządowców z osobami potrzebującym pomocy i opieki i niewątpliwie nadprzyrodzonej opieki Patrona Stowarzyszenia brata Papieża Polaka, heroicznego lekarza i Sługi Bożego Ojca Rudolfa Warzechy, kapelana wadowickiej Służby Zdrowia. [http://www.dompielegnacyjny.pl/]
