Mikropraktyki i historie potencjalne:

Autorka na przykładzie kilku fotografii pochodzących z różnych rejestrów (archiwum prywatne, prasa, fotografie odrzucone) i wspomnień mieszkańców Bęsi (pow. olsztyński) przygląda się nietypowym przedstawieniom życia codziennego pracowników pegeerów, którego ważnym miejscem był pałac-pegeer. Obecne w tej warmińskiej miejscowości praktyki zamieszkiwania, zadamawiania czy „odzyskiwania” odbywały się w sferze tego, co wschodniopruskie, poniemieckie i podworskie, a zarazem w poprzek folwarcznych, jak i peerelowskich (oficjalnych) skryptów korzystania z pałacu. Studium przypadku pałacu-pegeeru w Bęsi jest też przyczynkiem do badania – rozumianych za Ariellą Aïshą Azoulay – historii potencjalnych pegeerów.