Pan Prezydent

Fabuła książki Pan Prezydent nie jest zbyt skomplikowana. „Pan Prezydent” opowiada o bliżej nieokreślonej republice środkowoamerykańskiej rządzonej przez bezimiennego krwawego dyktatora. Powieść zaczyna się sceną morderstwa pułkownika Parralesa Sonrientego. Reżim oskarża o ten czyn niewinnych ludzi, aby pozbyć się wrogów i nielojalnych dygnitarzy. Jednym z głównych bohaterów jest Miguel Cara de Angel, który początkowo jest wierny systemowi, ale z czasem zaczyna uświadamiać sobie, że terror może dosięgnąć i jego. Autor pokazuje proste i niezwykle krwawe metody utrzymania władzy: manipulacje, wyroki na zamówienie, nieoficjalne zatrzymania czy natychmiastowe kary śmierci. W tych okolicznościach możesz walczyć lub się nie wychylać i wzorowo wypełniać swoje obowiązki. Wtedy jest jakaś szansa, że bezwzględne oko dyktatora na ciebie nie spojrzy. Gdyż reżim ma w rękach wszystkie karty i z całą pewnością zdecyduje się ich użyć, jeżeli zajdzie taka potrzeba. To jedno z wielu dzieł literackich przynależących do nurtu „powieści o dyktatorze”. Głównym atutem „Pana Prezydenta” nie jest jednak to, że podejmuje trudne tematy związane z realiami dyktatury, ale to, w jaki sposób je podejmuje. „Pan Prezydent” ma wymiar uniwersalny, opowiada o ludziach funkcjonujących w ramach złowrogich mechanizmów władzy, czyni to w sposób olśniewający, tajemniczy, a nieraz bardzo brutalny. Powieść Asturiasa ma wielkie ambicje zmierzenia się z biblijną historią buntu Lucyfera, ale opowiedzianą a rebours: oto przeciwko złemu do szpiku kości wszechwładcy buntuje się jego najbardziej zaufany człowiek, Miguel Cara de Ángel – miłość do córki „wroga ojczyzny” sprawia, że postanawia się odmienić, przejść na stronę dobra. Wszechobecny, wszechmocny i wszechwiedzący Pan Prezydent dławi wszelkie możliwe sprzeciwy w zarodku.