Szkło w kościele św. Macieja we Wrocławiu

"Mistyka żmudnej technologii. Tworzenie obiektu kultu religijnego wymaga od osoby niewierzącej szacunku dla tych, którzy wierzą. Dla ich przekonań i wartości. Wiara jest tkanką delikatną , mistyczną, niezwyciężoną i silną jeśli jest się szczęściarzem i ma się Ją. Jest mgłą, która nagle przeradza się w lśniące ostrze. Ludzie pod jej wpływem wyzwalają energię tak zogniskowaną, że są w stanie dokonać cudów, biorą w nich udział, doświadczają ich. Co sprawiło, że wiara wrosła w kulturę i codzienność tak, że nie zauważamy jej początków i wydaje się być wieczna. Wydaje mi się, że to ogromna potrzeba człowieka, zagubionego w egzystencji do posiadania wszechmocnego opiekuna, mistycznego superrodzica. A przecież to tylko 2 tysiące lat. Tyle samo czasu człowiek potrafi z piasku i topników stworzyć materię nieuporządkowaną, przejrzystą, twardą i kruchą jednocześnie. Szkło. Materię wymagającą poświęcenia, cierpliwości i nieustającej praktyki. Jednak ta materia nie daje opieki, może zranić, przyprawić o chorobę toksycznymi wyziewami procesu technologicznego i o szaleństwo niespełnienia, gdy gotowy obiekt rocznej pracy rozpryskuje się na milion okruchów przez jeden zmęczony i nieopatrzny ruch". Beata Stankiewicz-Szczerbik