Trzej Edwardowie

Pierwszy z Edwardów z dynastii Plantagenetów zapewnił Anglii współudział parlamentu w rządach, uporządkowany system prawny i zwycięstwa nad dumnymi Szkotami. Panowanie światłego i powszechnie lubianego Edwarda I było niczym pełna życia wiosna po długiej, mrocznej zimie. Jednak chwała zdobyta za jego czasów przepadła, kiedy na tron wstąpił Edward II. Ten władca, cechujący się wrodzoną fatalną ułomnością charakteru, niemal zniszczył wielkie królestwo, które odziedziczył, a w katastrofalnych dziejach jego panowania mieszają się ze sobą chaos, farsa i tragedia. Najważniejszy jego wkład w dobro kraju to spłodzenie syna, który został Edwardem III. W osobie tego monarchy Anglia ponownie zyskała energicznego władcę; zdołał on zmyć haniebne wspomnienie rządów ojca, rozwinął zyskowny handel z Flandrią i prowadził przebiegłą grę dyplomatyczną z Francją, która znalazła swą kulminację w wojnie stuletniej.