Piękna barykada

W jednym z ostatnich tekstów Pawła Soszyńskiego eseisty, krytyka teatralnego pojawia się taki fragment: Bądźmy na chwilę histeryczni, manieryczni, oderwani, w nieporozumieniu z rzeczywistością, smakiem, konwenansem. Może trzeba przyjąć to zaproszenie do przesady, zabawy, gry, nieistotności, marginalności. Dajmy uwieść się przebłyskom, iluzji, zdziwieniu, choćby ogłupieniu zdaje się mówić ta literatura. I tu załóżmy piękny front. Te myśli patronują pisarstwu autora Pięknej barykady niezależnie od tego, czy był to esej, recenzja, felieton, powieść czy dramat. Paweł Soszyński właściwie cały czas pisał tę samą książkę, w której dawał wyraz swoim zachwytom i rozczarowaniom. Książkę, w której na przemian pojawia się śmiech, entuzjazm, ale także strach.