Wołania:

W niniejszej książce autor przedstawia wyniki swoich badań nad praktykami komunikacyjnymi w życiu codziennym mieszkańców osiemnastowiecznego Grodziska Wielkopolskiego. W okresie przedrozbiorowym większość osób zamieszkujących Rzeczpospolitą była analfabetami, dlatego też w centrum analizy zostały umieszczone żywe słowo i gest. Komunikaty werbalne i niewerbalne dawnych grodziszczan nie zawsze są dziś zrozumiałe. Niejasne może początkowo wydawać się choćby to, dlaczego tak mocno oburzało ich oskarżenie o zabicie psa, a bawiło postawienie przed kimś dziurawego naczynia. Dopiero szczegółowe odtworzenie kontekstu kulturowego, społecznego i historycznego pozwala na odszyfrowanie sposobu myślenia i przybliżenie świata wyobrażeń mieszkańców wielkopolskiego miasteczka sprzed kilku wieków. Dzięki zastosowaniu mikrohistorycznej strategii badawczej wnioski wyciągnięte z badań przeprowadzonych nad konkretną, dawną społecznością lokalną można uznać za uniwersalne, odnoszące się, w pewnej mierze, do ogółu mieszkańców miast Polski przedrozbiorowej. Z kolei teoria piśmienności mówiąca, że istnieje zasadnicza różnica w postrzeganiu słowa mówionego w społecznościach osób piśmiennych i niepiśmiennych, pozwala na wyjaśnienie, dlaczego tak duże znaczenie w życiu osiemnastowiecznych grodziszczan odgrywała szeroko rozumiana klątwa (obejmująca m.in. przeklęcia, obelgi czy też przysięgi). Bazę źródłową analizy stanowią grodziskie księgi miejskie, przede wszystkim akta sądów radzieckiego i ławniczego.