Aristos, wyposażony w całą swoją burzliwą sensualność i ciskający pioruny wzrok, zaskoczył ją bezpośrednią propozycją kontraktu małżeńskiego. Dowiedział się o jej pragnieniu posiadania dziecka, którego ojcem miał być anonimowy dawca. Mira pomyślała wtedy, że niepotrzebnie zwierzała się Thaacie, który nie potrafił trzymać języka za zębami. Kontrakt w założeniu byłby korzystny dla obu stron: ona miałaby swoje dziecko z ojcem, któremu nie przeszkadzałoby odsunięcie się na dalszy plan, a do tego mógłby zagwarantować ogromny system wsparcia finansowego. Jako lekarka widziała już wiele i doskonale zdawała sobie sprawę, jak bywało to ważne. Szczerze podziwiała spryt Aristosa, który świadomie grał na jej czułych strunach. On natomiast mógłby stworzyć iluzję, że się ustatkował, czego wymagał od niego zarząd korporacji Caridesów, który nieustannie obawiał się o życie jedynego dziedzica, tak rozmiłowanego w adrenalinie. Poza tym Leo Carides desperacko pragnął podtrzymać dynastię i naciskał na wnuka, by dał mu takie „zabezpieczenie”, skoro wciąż musiał „rzucać się z klifów czy innych helikopterów”. I choć Mira bardzo chciała znaleźć dziurę w całym, nie wymyśliła wystarczająco ważkiego powodu, by odmówić. W dodatku dziadkowie sądzili, że był to powrót ich młodzieńczej miłości. Nikt nie wiedział o zaplanowanym wcześniej dyskretnym rozwodzie, który mieli wziąć po pięciu latach. Tak jej się przynajmniej wydawało do czasu, gdy zobaczyła tamten artykuł w internecie. Ich układ był drobiazgowo przemyślany, ale dopiero po dwóch miesiącach zdała sobie sprawę z zagrożeń, które umknęły jej uwadze. Pierwszym z nich był fakt, że zaczęła czuć nieznośne pożądanie w stosunku do własnego męża. Drugim natomiast były przyzwyczajenia Aristosa z jego lat kawalerskich, przez które nie był w stanie dochować jej wierności dłużej niż przez dwa miesiące od zawarcia małżeństwa. Dlatego, gdy tylko jej babcia zachorowała, uciekła od swoich naiwnych nadziei, które generowała jego bliskość. Cisza z jego strony potwierdzała tylko jej przypuszczenia. Żałował ich układu. Sądziła, że wkrótce dostanie papiery rozwodowe. A jednak przyjechał. Zerknęła przez ramię i napotkała jego spojrzenie. Wciąż opierał się nonszalancko o ścianę i prawie w ogóle się nie ruszał, obserwując jej każdy ruch jak myśliwy czyhający na ofiarę. Wydawało jej się, że patrzy na nią drwiąco, tak jakby wiedział, dlaczego uciekła. Jakby znał jej najskrytsze pragnienia i zdawał sobie sprawę, że pod fasadą grzecznej pani doktor kryje się żarliwe, wyniszczające pożądanie. (Fragment).
