Synowie jednego ojca

Krzysztofa i Przemka łączą więzy krwi, ale dzieli wszystko inne. Wychowani w domu, gdzie przemoc, tyrania oraz alkoholizm były codziennością, próbują ułożyć dorosłe życie na własnych zasadach.Krzysztof robi karierę w dużym mieście, Przemek – zmagający się z kalectwem i ubóstwem – znajduje oparcie u boku żony. Ich drogi są skrajnie różne, tak jak oni sami, lecz obaj z identyczną determinacją walczą o miłość.A gdy tragiczna przeszłość znów dobija się do drzwi, codzienność rozpada się i dawne rany zaczynają krwawić, tylko brat może powstrzymać brata przed upadkiem...„Synowie jednego ojca” to poruszająca, wielowymiarowa opowieść o sile rodzinnych więzi, bolesnej przeszłości i trudnej sztuce wybaczania – nie tylko innym, ale przede wszystkim sobie.Lamentował, z twarzą skrytą w dłoniach.– Beczysz jak baba, ale pasztetem to pierwszy będziesz się zajadał – skwitował ojciec i zwrócił się do siedzącego z tyłu młodszego z synów: – Przemuś, wrzuć zająca do bagażnika.Chłopcu kołatało w piersi, lecz bez chwili zawahania otworzył drzwi i pobiegł. Gdy po wykonaniu zadania wrócił na swoje miejsce, wyznał z przejęciem i fascynacją pobrzmiewającymi w głosie:– Jeszcze żył… Ruszał się i… miauczał.To był ostatni raz, gdy Krzysztof siedział w samochodzie obok taty. Początkowo – zgodnie z poleceniem ojca – Przemek zajmował miejsce pasażera tylko wtedy, gdy nie jechała z nimi matka. Prędko i ona trafiła na tylną kanapę. Tłumaczyła, że tam jej wygodniej, ale Krzysiek znał prawdę – wiedział, że robiła to ze względu na niego.