Prekaryjna praca kwestią społeczną?

Czy problem pracy prekaryjnej urasta dziś do rangi kwestii społecznej? Odpowiedź nie jest bynajmniej jednoznaczna. Wymaga rzetelnego namysłu o charakterze interdyscyplinarnym, zwłaszcza na polu polityki społecznej i katolickiej nauki społecznej. Na podstawie zaprezentowanych tekstów można utwierdzić się w przekonaniu, że zjawisko pracy prekaryjnej generuje zespół problemów o szczególnie wysokim stopniu dotkliwości życiowej. Ujawnia się ona w postaci poważnego zagrożenia odnośnie do zaspokajania podstawowych potrzeb egzystencjalnych, małżeńskich, rodzinnych, wychowawczych, a także szeroko rozumianych potrzeb duchowych. Niepokój polityków winna budzić prawda o sytuacji ludzi skazanych na tego rodzaju pracę, gdyż funkcjonują oni w warunkach ciągłej niepewności, jak również w poczuciu alienacji (bez więzi ze społecznością zawodową, opartą na stabilnych praktykach, kodeksach etycznych i normach wzajemności). Świadczy to o powadze zjawiska, wobec którego nie można przyjmować postawy obojętnej, wszak uderza ono w godność człowieka pracy.