Barwy afirmatywne: Rzeźby społeczne, formy przestrzenne, strategie uważności jako optymistyczne świadectwo dla świata, który nadejdzie

Esej przybliża osobowości outsiderskie o intuicjach empatycznych, rezonujących z koncepcjami „rzeźby społecznej” Josepha Beuysa, świadomych, iż kolor towarzyszy rzeźbie od prehistorii na wszystkich kontynentach. W kontekstach międzynarodowej sztuki wzmiankowane są zarówno polskie artystki, jak i poddane analizie oparte na synergii dokonania artystyczno-kuratorskie realizowane przez: Andrzeja Wojciechowskiego – prezentującego w 1968 roku barwne figury kobiece w Galerii Pod Moną Lisą, Jacka Jagielskiego oraz Krzysztofa Mazura – twórców debiutujący w latach 80. XX wieku w działaniach artystycznych i kuratorskich, których dyskretnie stosowany kolor w oryginalnych rzeźbach jest zaproszeniem do partycypacji.