Góry Izerskie polskie i czeskie:

Góry Izerskie, które po polskiej stronie Sudetów stanowią ich najdalej na zachód wysuniętą część, zawsze były w cieniu Karkonoszy. Po pierwsze są od nich niższe, po drugie z powodu, na pierwszy rzut oka, ich mniejszej atrakcyjności. Przy bliższym poznaniu okazują się bardzo atrakcyjne i naprawdę nie sposób zgodzić się z opinią nestora polskiej turystyki, Mieczysława Orłowicza, który napisał: „Zalesione wały o typie Gubałówki, na ogół płaskie i pozbawione przełęczy, porosłe aż po grzbiety pięknymi lasami i ubogie w widoki to Góry Izerskie”. Przedzielone granicą, Góry Izerskie tworzą jak gdyby dwa różne światy. Dla osób znających tylko polską część, to w zasadzie góry dość płaskie, z długimi odcinkami, doskonale nadającymi się na lekkie spacery, jazdę rowerem, czy wędrówkę na nartach. Tymczasem po stronie czeskiej mamy dużo skał, głęboko wciętych dolin, stromych zboczy i niezwykłych widoków. Obie części różnią się też pod względem kulturowym. By zrozumieć fenomen Gór Izerskich, trzeba poznać je z obu stron granicy. Dzisiaj granicę przekraczać możemy niemal wszędzie – dotarcie na czeską stronę nie jest trudne i warto tak planować swe trasy, by zahaczyć w czasie wędrówki o Góry Izerskie u naszych południowych sąsiadów.