Poezja polska

Najważniejsze utwory Jana Lechonia to zbiory poezji, przede wszystkim „Karmazynowy poemat” (1920), zawierający słynny wiersz „Herostrates”, oraz „Srebrne i czarne” (1924). W twórczości emigracyjnej ważne są tomiki „Lutnia po Bekwarku” (1942) i „Marmur i róża” (1954). Poza poezją, cennym świadectwem jego życia są „Dzienniki” pisane od 1949 roku. Poezja: „Karmazynowy poemat” (1920): Zbiór, który przyniósł Lechoniowi ogromną sławę i uznanie jako jeden z najświetniejszych debiutów w odrodzonej Polsce. „Herostrates”: Najsłynniejszy wiersz z tomu „Karmazynowy poemat”, zawierający słynne zdanie: „A wiosną niechaj wiosnę, nie Polskę, zobaczę”. „Srebrne i czarne” (1924): Drugi tom międzywojennej poezji, umocnił pozycję autora, koncentrując się na pesymistycznych motywach śmierci i grzechu. „Lutnia po Bekwarku” (1942): Tom poezji napisany na emigracji. „Marmur i róża” (1954): Kolejny zbiór poezji wydany na emigracji.