Gołoborze

historia rodowej zemsty i uprzedzeń może i fajna, ale postacie tragicznie jednowymiarowe i to nie tylko te trzecioplanowe, ale i główne. Bohaterowie drugoplanowi nie mają nawet imion, a co dopiero jakichś cech charakteru. Fabuła w wielu miejscach się nie klei, motywacje postaci są bardzo niewiaryodne, wiele scen nic nie wnosi do historii, ale chyba w zamiarze autora miały 'epicko wyglądać', więc są, nie wiadomo po co. za dużo grzybow w tym barszczu (magia, powstanie styczniowe, wermacht, komuniści, ziemie odzyskane, mafia), przez co żaden wątek nie jest dopracowany. • jak szukacie świętokrzyskiej zbrodni, to lepiej przeczytać 'nie oświadczam się' - reportaż o prawdziwych wydarzeniach, które naprawdę budzą grozę i przerażenie, z resztą sam autor o tej sprawie pisze w posłowiu.

Fabuła świetnie wymyślona, przeplatana prawdziwymi zdarzeniami. Niektóre postacie także mają swoje pierwowzory wzięte z życia codziennego świętokrzyskiego regionu, skąd pochodzi autor. • Doskonała, nie można się od niej oderwać, czyta się jednym tchem, jak to Siembiedę.

„Gołoborze” autorstwa Macieja Siembiedy to znakomita powieść, która wyróżnia się głębią emocjonalną, bogactwem literackiej narracji oraz wyjątkowym oddaniem polskich górskich pejzaży. Autor z dużą precyzją kreśli portrety bohaterów, ukazując ich zmagania z własnymi demonami, tajemnicami i życiowymi wyzwaniami. Opisy surowego, ale jednocześnie pięknego gołoborza dodają powieści niepowtarzalnego klimatu, stając się metaforą zarówno izolacji, jak i wytrwałości. • „Gołoborze” to książka, która zostaje w pamięci na długo, oferując poruszającą i inspirującą historię osadzoną w polskim pejzażu i kulturze. To lektura dla tych, którzy cenią autentyczność, głębię i piękno literatury ukazującej polską przyrodę i duchowość. Gorąco polecam wszystkim poszukującym literackich doznań pełnych refleksji i emocji.