Biomorficzne szaleństwo:

Wystawa Kamila Kukli "Polymer Galore" była starannie przemyślaną instalacją przestrzenną, w której w pomieszczeniu dalekim od sterylnej estetyki white cube zaprezentowano zespół biomorficznych form przestrzennych: gładkich i błyszczących, polichromowanych, wyraziście anektujących wnętrze ograniczone trzema ścianami. Tytuł "Polymer Galore" nawiązuje do mnogości syntetycznych tworzyw, z których powstały rzeźby: ich kształty artysta uformował z pianki styrodurowej i pokrył je gipsem polimerowym, następnie pomalował emaliami akrylowymi. Część rzeźb zdaje się płynnie wyrastać wprost z podłogi, inne zwisają ze ścian i sufitu, tworząc niepokojącą sytuację przestrzenną. Rzeźby Kukli kierują nasze skojarzenia w stronę surrealistycznej fantazji. Artysta inspiruje się dziwacznymi natręctwami i parafiliami – najczęściej, znalezionymi w najciemniejszych zakamarkach internetu, śladami działalności anonimowej społeczności vore: osób fantazjujących o pożeraniu człowieka w całości lub byciu pożartym. Wystawie towarzyszył tekst krakowskiego poety Patryka Kosendy odwołujący się do opowiadania futurysty Brunona Jasieńskiego "Nogi Izoldy Morgan" (1923).