Dziki, mroczny brzeg

Ta książka, to pozycja, od której nie można się oderwać. Zazdroszczę wszystkim, którzy jeszcze jej nie czytali. Jest w niej piękno przyrody, trudne losy piątki bohaterów, a emocjonalnie - to istny rollercoaster! Polecam!!!!!!!

Artykuł przedstawia powieść „Dziki, mroczny brzeg” Charlotte McConaghy, opowiadającą o rodzinie żyjącej na odizolowanej wyspie i strzegącej cennego banku nasion. Fabuła łączy tajemnicę, nieb­ezpi­ecze­ństw­o, trudne relacje rodzinne i walkę o bezpieczeństwo przyszłych zbiorów. Więcej powiązanych treści znajdziesz na [Link] .

Mroczna i dzika ta opowieść... Wciąga jednak w swe nurty jak drapieżne fale wzburzonego oceanu. • Wyspa Shearwater, położona gdzieś między Tasmanią a Antarktydą, miała być nadzieją dla przyszłości. Tam bowiem utworzono podziemne magazyny w których naukowcy chcieli przechowywać nasiona roślin z całego świata. Wyspa jednak ginie na wskutek podnoszenia się poziomu morza. Opuścili ją naukowcy, została tylko jedna rodzina - ojciec Dominic z trójką nastoletnich dzieci: Raffem, Fen i Orly. Zamieszkują latarnię, opiekują się opuszczoną bazą i czekają na ostatni statek, który przypłynie za osiem tygodni. Tymczasem złowrogie morze wyrzuca na brzeg ciało kobiety, która wypadła z roztrzaskanej łodzi. Przeżyła dzięki pomocy mieszkańców Shearwater. Rowan, bo tak ma na imię kobieta, szuka swego zaginionego męża. Czy jednak mówi prawdę i dlaczego Dominic ostrzega dzieci, że nie można jej ufać? • Surowy klimat wyspy przenosi się na kartach powieści Charlotte McConaghy na relacje międzyludzkie. Więzi rodzinne pełne są niedomówień, zranień, głęboko skrywanych tajemnic. A jednak rodzina musi trzymać się razem, żeby przetrwać. W to wszystko wmiesza się Rowan, która też nie jest zbyt chętna do zwierzeń. Jej pojawienie się wywołuje jednak zamieszanie w relacjach ojca z dziećmi. Obudzi tęsknotę za kobiecą troskliwością, czułością i miłością. Czy na tej skazanej za zagładę wyspie jest jeszcze promień nadziei na lepsze jutro? • Dla mnie mroczność książki była magnesem, który ciągnął mnie ku wyspie. Chciałem być tam razem z jej bohaterami. Nie przestraszyły mnie fale, dotkliwe zimno, deszcze i wichury. Nie przestraszył mnie mroczny labirynt podziemnej bazy. Chciałbym się cieszyć nadzieją Orlyego na uratowanie nasion, posłuchać gry na skrzypcach Raffa i opiekować się fokami wraz z Fen. Chciałbym pocieszyć Dominica, że będzie dobrze... Wkrótce przypłynie statek... Tylko czy jego przybycie rozwiąże wszystkie problemy? Czy można ułożyć sobie nowe życie poza wyspą?

Dużo cennych, pięknych opisów natury. Fabuła nie do końca mnie porwała. Momenty porywające, nagle jakieś zwroty akcji, które nie do końca mnie przekonują.

Jedna z najlepszych książek, jakie ostatnio przeczytałam. Naprawdę warto!

Łatwo się czytało ale historia trochę mało wiarygodna.