Kronika powieściowa utraconego miasta:

15.05.2026 • To jedna z tych książek, które czyta się z zapartym tchem i ściśniętym gardłem. Urzekła mnie w niej niesamowita autentyczność. Karin Lednicka potrafiła przekuć surowe fakty historyczne w niezwykle intymną, tętniącą życiem opowieść o zwykłych ludziach. Nie ma tu taniego sentymentalizmu, jest za to porażający realizm Największą siłą tej powieści są kobiety: które budzą mój autentyczny podziw. Dumne, niezłomne i piekielnie silne, które na gruzach swojego świata walczą o przetrwanie rodzin. Przez strony tej książki przewija się jedna z kluczowych prawd naszego życia: kruchość istnienia. Niecierpliwie czekam na wrześniowe wydanie drugiego tomu.