Poezja rzeczy ostatecznych:

Autor książki umieszcza pisarstwo Czerniaka w postawangardowych nurtach i stylach nowoczesnej poezji polskiej, którym patronuje Przy­boś, nie zaś Miłosz, jeśli przywołamy znaną koncepcję Jana Błoń­skiego. Dlatego zestawia filozofującego poetę z takimi twórcami, jak Szymborska, Herbert, Różewicz, Karpowicz, Białoszewski oraz Lec. W kolejnych rozdziałach czytelnicy zapoznają się z „toposami filozo­ficznymi” Czerniaka – reinterpretowanymi, ulegającymi dekonstruk­cji w dyskursie poetyckim. Subtelne i precyzyjne odczytania wydo­bywają wariacje wokół Wittgensteinowskich zagadnień granic języka i poznania, dialog ze słynnym zdaniem Leibniza „Dlaczego jest coś, a nie raczej nic”, zderzenia z Heideggerowskim stylem zadawania pytań, spotkanie z Kartezjuszem, Kantem, Berkeleyem, Husserlem. Dybel zatrzymuje się przy rozmyślaniach poety o śmierci, wskazuje specyficzne posługiwanie się pojęciem czasu, przybliża problematy­kę cielesności ludzkiej – mocno osadzonej w bycie, podejmuje spra­wę reifikacji człowieka, wnika w tajemnicze regiony snu. Szczególnie wyróżnione zostają spotkania z „rzeczami ostatecznymi”, na co naprowadzają nas tropy myśli egzystencjalistycznej.