Barbara Jonscher:

„A jednak sądzę, że szczytowym osiągnięciem Barbary Jonscher są wspomniane już późne pejzaże. Dowcip, widoczny w rysunkach zwierząt czy ludzkich postaci, uległ tu wprawdzie wyciszeniu, ale pogłębiona inteligencja zamanifestowała się wizjami przestrzeni, które Wiesław Juszczak nazwał pejzażami kosmicznego typu. Pamiętam pewną dyskusję z roku 1980, na wystawie Barbary Jonscher. Już wówczas ktoś z obecnych przypisał autorce intencję tworzenia „pejzaży kosmicznych", na co ona zareagowała zdziwieniem. Odżegnała się od zainteresowań naukowych. Astronomia była dla niej zawsze „za trudna". Jej pejzaże powstają pod wpływem konkretnych widoków - ziemi, wody, chmur na niebie - choć nie maluje ich bezpośrednio przed naturą, lecz w pracowni. Ta publiczna wypowiedź autorki wcale nie wpłynęła na ustanie opinii o „kosmiczności" jej wizji pejzażowej. I słusznie. Odczucie wszechobecności przestrzeni kosmicznej wcale nie musi się łączyć z zainteresowaniem astronomią (tym bardziej, że podstawowe wiadomości z tej dziedziny każdy wykształcony człowiek współczesny nosi w nieuświadamianej na co dzień sferze pojęć ogólnych). Teoria psychologiczna Carla Gustava Junga, poświadczona autorytetem wielkiego fizyka Wolfganga Pauli, głosi, że doznania tego rodzaju mają charakter archetypowy. Barbara Jonscher odkrywała wszechobec- ność przestrzeni kosmicznej nad brzegami Wisły pod Kazimierzem albo na skraju Puszczy Białowieskiej". Jacek Antoni Zieliński