To, co musimy utracić, czyli Miłość, złudzenia, zależności, niemożliwe do spełnienia oczekiwania, których każdy z nas musi się wyrzec, by móc wzrastać

Utrata pracy, utrata miłości, utrata dawnej tożsamości. Jako ludzie doświadczamy konieczności porzucenia rzeczy, do których się przywiązaliśmy. To smutne, ale, zdaniem autorki "To, co musimy utracić", normalne, a nawet wzmacniające. Książka traktuje o stracie. Tego niewygodnego uczucia każdy z nas doświadczył w życiu wielokrotnie i jeszcze wiele razy doświadczy. To przygnębiający stan, któremu towarzyszy poczucie wewnętrznej pustki. Dzieje się tak, gdy dorastamy, gdy godzimy się z ograniczeniami rzeczywistości, a także gdy musimy się zmierzyć ze świadomością nieuchronności śmierci. Jednak, jak dowodzi autorka, ma ON również swoje zalety - tworzy nam warunki do akceptacji świata takim, jaki ON jest i pozwala się rozwinąć, wzmacniając swój charakter. Mało tego, Judith Viorst przekonuje, że tak naprawdę strata jest jedną z kluczowych rzeczy, które ukształtowały życie każdego z nas, choć często o tym zapominamy. Utwór omawia bardzo poważną kwestię, z tym że został napisany w języku dowcipnym, co czyni zawartość przystępną. Ponadto, autorka włożyła w jego tworzenie mnóstwo emocji, przede wszystkim współczucia, przeplatanych z racjonalną analizą, trafiającą do chłodnego umysłu. Ta mieszanka czyni książkę lekką w formie, a zarazem bardzo konkretną i pouczającą w treści. Widać, że pani Viorst wykorzystała swój kunszt pisarki, czerpiąc stylem z twórczości poetyckiej, fabularnej, a także edukacyjnej.